Er klonk een loeiharde knal in de gang, alsof er een kind van de trap afdonderde. Ik sprong op, sprintte naar de gang en zag hem daar liggen, boven op de zwaar mishandelde deurmat: de thuiswinkelgids, editie voorjaar en zomer. Een dik boekwerk, maar in feite nog vrij dun voor de zeshonderdtien pagina’s die het telde. Ik kan me niet anders voorstellen dan dat het enorm veel werk is om zo’n boek te maken: duizenden perfect uitbelichte foto’s, goedbetaalde modellen, ultradun glossy papier, opmaakkosten, drukwerk, het mag wat kosten! En dat fantastische boek gooide ik zonder pardon bij het oud papier.

Scheve verhoudingen
Maar op zoek naar een leuk onderwerp om over te bloggen voor Whoopsie Daisy, hengelde ik twee dagen later de gids weer vrolijk terug uit de papierbak. Zo’n bestelgids is namelijk pur sang voor vrouwen gemaakt, dat wordt duidelijk zodra je de eerste paar bladzijden ombladert, want dan begint het overzicht van de vrouwenmode: maar liefst driehonderd pagina’s! Daarna is er nog wat plaats voor herenmode, maar het is bizar hoe weinig dat is. Ik heb het uitgerekend en voor elke bladzijde met pantalons, colberts en pullovers, staan er acht bladzijden met jurkjes, blazers en tunieken.

Het staat de fotomodellen allemaal even vlot. Daar loopt zo’n jongedame, zelfverzekerd, met haar impreméjurk in de geperfectioneerde retrostijl. Trek het de gemiddelde vrouw aan en ze lijkt op een zebra. De pullover staat het graatmagere model met de zwanenhals prima, maar als mijn tante het zou dragen, zou ik haar misschien per ongeluk tussen de vuilniszakken zetten. Om nog iets van vorm in de kleding te krijgen, staat elk model in het blad op een manier waarop ze nooit twintig tellen kan blijven staan, want dan dondert ze om. Hand in de taille, heup dusdanig naar opzij gebogen dat zo’n jongedame na het poseren minstens een week niet kan poepen.

Vleeskleurige bustehouder
Alsof het om een striptease gaat van zeshonderd bladzijden, zien we op de laatste bladzijden de modellen via de pyjamatussenstop naar de ondergoedposes gaan. Vind ik dat als man opwindend? Nee, niet echt. Het gaat om het totaalplaatje. Die foto van de ranke schoonheid met de bruine krullen in het doorzichtige rode setje maakt wel een prettig gevoel in mij los, maar op het plaatje ernaast staat ze ook, dit keer met een vleeskleurige bustehouder met bijbehorend elastisch broekje, dat begint bij de taille om pas op te houden net boven de knie, en dan is dat gevoel meteen weer weg.

Maar eerlijk waar, de modellen zijn beeldschoon. Het is alsof ik in een mannenblad zit te bladeren, waarin de modellen voor een keer hun kleren hebben aangehouden. Vrouwen halen misschien hun neus op voor dat soort bladen, maar zo’n bestelgids, die er weliswaar onschuldig uitziet, zit vol met holle ruggen, glanzend haarlakhard haar, perfect aangebrachte make-up, naar achter gestoken bilwangen en steelse blikken, precies zoals ze poseren als de dames zonder kleding worden gefotografeerd: ‘Kijk mij eens flaneren in deze kokerrok. En o ja: ik draag geen bh, geil hè.’

Wat kan ik anders concluderen dan dat deze boeken uiteindelijk zijn bedoeld voor mannen? Niet zo zeer omdat de vrouwen er zo aanlokkelijk uitzien, want uiteindelijk zijn het slechts paspoppen met half open mondjes en scheve heupen. Het is juist omdat slechts één achtste van het blad is gewijd aan kleding voor ons. Ja! Want juist daaruit blijkt dat vrouwen met plezier acht keer zoveel moeite zullen doen om ons te verleiden. Prachtig toch. Mij hoor je niet klagen.

CC foto: tibchris

Geschreven door Werner van Looy voor Whoopsie Daisy.