Ja hoor, daar waren we eindelijk. Beland (nou ja, getreind) in Antwerpen. Door ons chronisch gebrek aan geld (okee, de mijne, hij kan wel sparen), hebben we besloten via een geweldige deal een lang weekend Antwerpen te boeken.

En in Antwerpen wilde ik mij eens goed laten gaan. Ik wilde shoppen, genieten en mij volvreten in de Brusselse wafels. Helaas kon ik dat laatste niet over mijn hart krijgen toen ik erachter kwam dat de weegschaal wederom niet mijn BFF was. Dus heb ik af en toe maar met puppy-oogjes naar de beste man gekeken toen hij een wafel met slagroom naar binnen stouwde. Alsof hij al dagen niet meer gegeten had.

Terwijl wij al uitbuikend na de lunch aan het slenteren waren over de Meir (we weten nog steeds niet hoe je dat nou uitspreekt, dus werd het een Amsterdamse ‘Mijah’ of een Mer), zag ik het. De M.A.C. Pro Store. Ik stapte er naar binnen en er scheen een licht op mij. De engelen begonnen te zingen en ik voelde mij verlicht. Al die schoonheid. Mijn visagie-hart kon het niet aan. Al jaren wilde ik graag iets van M.A.C. en nu lag het voorhanden. Het voelde altijd als iets wat anderen konden kopen. Ik niet. Ik ben arm en zielig en ik lig in de goot. Okee, niet. Maar ik gun mijzelf zoiets gewoon niet. Laatst zei een vriendin van me dat ik er zo leuk uitzag. Ik keek naar beneden en zag een mengelmoes van kleding van de Action, Wibra en HEMA. Nuff said.

Terwijl ik dus naar binnen stapte, had ik al mijn hele poot onder de mooiste kleurtjes zitten. Waar moest ik nou uit kiezen? Ik wilde sowieso oogschaduwen en de wel befaamde fix+. Terwijl ik om mee heen keek, kon de hysterie mij niet ontgaan. Wat een zwart-witte ellende daar. Ik wilde ontzettend graag geholpen worden, maar ik geloof dat mij dat niet lukte. Ik heb 5 minuten om mij heen staan kijken, maar niemand die me zag. Ik wilde bijna opgeven toen ik zag dat het gezicht van mijn vriend steeds lelijker werd. Hij was het geloof ik ook wel een beetje zat om te zitten kijken naar verschillende kleuren lippenstift. Het hoeft van hem niet zo, zeg maar. Dat snap je toch niet? God, how I love to be a woman.

Ik sprak een “man” aan (ik doe ‘man’ eventjes tussen haakjes, want een MAN draagt geen foundation/mascara/oogschaduw in de kleur Embark) en ik vroeg of hij mij kon helpen. Hij zei dat hij over 3 minuutjes wel tijd had, en een mevrouw aan een lippenstift moest helpen. Ik heb dus 3 minuten staan gluren naar een vrouw met rimpels die een nude-kleurige champagne lippenstift op deed. Ik heb met mijn hand mijn neus naar beneden moeten duwen omdat hij omhoog wilde van walging. Waarom gaf hij haar niet meteen een zwart oogpotlood om haar lippen te accentueren. Maar goed, ik was er voor mijzelf. Ik zag mijn kans schoon toen ik een andere verkoopster zag staan bij de kassa. ‘Ja, sorry. Maar ik zou geholpen worden door die uhm.. uhm.. mannelijke verkoper, maar het duurt nu wel erg lang.’ Ze begreep mij en zei in haar mooie zachte Vlaamse accent dat ze mij wel kon helpen. Ik vertelde haar dat ik een oogschaduw wilde en Fix+. Dit kon allemaal geregeld worden. Ik zocht twee kleurtjes uit, een witte en een bruine, om te beginnen als basis. Ik heb refills gekozen omdat dat goedkoper is. Of dit nou psychologisch is, dat weet ik niet want wanneer je M.A.C. koopt, gooi je altijd een emmer leeg. Hoe dan ook.

Ik rekende af, het vriendje zag ik ondertussen nu nog lelijker worden toen hij de prijs zag, en ik liep zwevend de winkel uit. Ik had eindelijk, eindelijk, eindelijk! mijn M.A.C. make-up. Hoor ik nu ook bij de coole kids?

Geschreven door Shanna voor Whoopsie Daisy.