Ik kom net van de fysiotherapeut. Hij liep gelukkig uit want nu heb ik stof voor deze column. In de wachtkamer ben ik er namelijk achter gekomen dat ik het relatietechnisch gezien verkeerd heb aangepakt.
Helemaal verkeerd, aldus een artikel in de ‘Jan’.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit van de ‘Jan’ had gehoord en dat ik de naam ook merkwaardig vind voor een glossy vrouwenblad. Ik legde het blad ongeïnteresseerd opzij toen een artikel mijn aandacht trok: ‘Hoe vind je als oudere single een man?’ Of iets van dergelijke strekking.

Ik begon te lezen. Het artikel gaat over een zesendertig jarige vrouw die alles op alles zet om een man te vinden. Speeddaten, internetdaten, coaching, een bezinningsweekend; ze pakt echt alles aan.
Het artikel was boeiend geschreven en de vrouw in kwestie lekker openhartig over haar ervaringen.

Toen las ik een advies van haar coach: Een man wil jagen. Als hij een bos inkomt, wil hij daar geen hertje vinden dat hem met grote ogen staat aan te kijken en zegt ‘Schiet mij alsjeblieft neer.’
Nee, de man wil jagen, dus het hertje moet vluchten. Het maakt niet uit of de man tijdens het jagen struikelt of valt. Blauwe plekken zijn tenslotte stoer en mannelijk en hij weet toch wel dat hij dat hertje uiteindelijk te pakken krijgt.

Volgens deze coach heb ik het dus volkomen fout aangepakt. Het is inmiddels bijna drie jaar geleden dat ik mijn man leerde kennen. Modern: via internet. We zaten beide bij dezelfde digitale dichtclub. Hij kwam, dichtte en overwon. En ik zag geen enkele reden om te vluchten.
Ik denk dat ik daar heb gestaan met grote ogen die zeiden ‘Pak me alsjeblieft, want ik wil jou, jou, jou!’
Gelukkig wilde hij ook mij, mij, mij!
En zonder de flauwekul van moeten vluchten want willen jagen kregen we elkaar. Met stoere blauwe plekken. Want hoewel we niet volgens de spelregels zijn gevlucht, zijn we toch gevallen.
Als een blok.
Voor elkaar.