Onlangs ontving ik een mailtje van één van onze lezeressen. Zij wou graag een verhaal met ons delen, maar dan wel graag anoniem. Het was nogal een “intiem” verhaal. Een verhaal wat een ieder van ons kan overkomen. Wat enigszins grappig is maar toch ook wel erg vervelend. Zij deelt hier een belangrijk stuk uit haar leven.

Nee, en dit soort man niet verwarren met de stoere Marlboro man, hoewel ze misschien wel enkele gelijkenissen kunnen vertonen. Labello man is ook geen man die royaal zijn lekkere lippen goed verzorgd… Nee, Labello man is een slag apart.

Ik was jong en lekker aan het daten toen ik die leuke grote teddybeer tegenkwam. Leuk koppie, groot lijf, rap van tong, grappig, heel romantisch en 1 grote geilneef. Een grappige combinatie die me vaak heeft gered van andere dates. Deze grote beer werd een vriend waarmee ik veel contact had, hij redde me van dates die dreigde mis te gaan door ‘toevallig’ ook in een café of op het station te verschijnen en te blijven plakken. En deze teddybeer was een uitsmijter en indrukwekkend genoeg om de standaard ‘jongen’ weg te jagen.

Teddybeer wist me na een paar keer toch over te halen tot enkele dates. Die verliepen goed maar gevoelens voor hem had ik niet echt. Hij was lief, attent maar soms iets te eerlijk voor mijn doen. (Ik hoef niet te horen dat mijn haar misschien wel ‘te’ rood was, zeker niet tijdens het daten!) Laat ik zeggen dat hij een goede maat en knuffelbeer was maar geen vriendjesmateriaal. Maar ik houd niet van one night stands en er gingen wat eenzame weken voorbij, totdat Teddybeer me doodleuk vertelde waar hij ‘s nachts aan dacht, en daar kreeg ik toch erg warme oren van en al snel liet ik zijn handjes en lippen toe op plekken waarvan ik nooit had gedacht een Teddybeer te hebben.

Ik had er verder geen gevoelens erbij behalve pure geilheid. Dit beviel me prima. Ik had eens de macht en hij was een soort van fuckbuddy. Handig op de telefoon, zo thuisbezorgt en zonder moeite weg te sturen na een borrel en een sigaret.
Tenminste zo had ik het mij voorgesteld… Dit veranderde heel snel. Toen we in een geile bui het Amsterdamse bos onveilig maakte en hij mijn oren gloeiend heet had gemaakt met hoe geil en groot hij wel niet was, kon ik niet wachten om hem eens te verwennen.

Terwijl hij in mijn oor hete woordjes bleef fluisteren en ik het telkens warmer kreeg liet ik mijn hand langs de broeksband naar zijn lid zakken….Toen was ik op slag nuchter. Ik dacht alleen maar, dit moet een grap zijn, dit kan niet! Jawel…het Labello effect. Mijn lieve grote geile Teddybeer die alles meezat, had een lid ter grootte van een Labello en dan benoem ik “het” nog royaal. En nu heb ik kleine handen maar ik kon er niets mee. Na een paar keer wrijven terwijl ik lichtelijk ervan gruwelde en ondertussen belachelijk nieuwsgierig was wist ik mezelf er vanaf te maken met “Is het al zo laat?”. Dit klinkt misschien heel oppervlakkig en natuurlijk, het is de liefste man ooit. Maar ik kan niets met een Labello man. Hij heeft het nooit geweten. Hij denkt nog steeds dat hij een god is en ik zal hem nooit uit die waan halen.

Geef mij dan maar Marlboro man!

Denk jij nou na het lezen van dit verhaal, dat jij ook een verhaal hebt met een “….”-man? En wil jij deze ook delen? (anoniem of met je naam) Mail dan naar sharon@whoopsiedaisy.nl en wie weet staat jouw gekke vent verhaal binnenkort ook op Whoopsie Daisy!