Mijn eerste echte studentenfeest. Thema: ‘Boer zoekt hoer.’ Daar moet ik al even aan wennen, het thema schreeuwt over duidelijk de vooroordelen tussen man en vrouw van de daken: De man is een lompe kinkel, de vrouw is iemand die gepakt moet worden.
Dan nog de vraag: Komt iedereen in thema? Op de middelbare school was het cool om a-thema te gaan. Hier niet. In thema is het dus.
Beginnelingetje dat ik ben, bel ik mijn moeder. Moeder meteen ongerust: ‘Zo ga je toch niet over straat?’ ‘Eh, nee natuurlijk niet.’ Dus wel.

Laarzen, een kort rokje, korsetje en zware make-up en ik ben klaar om te gaan. Ik vries bijna van mijn fiets, ook al is het pas herfst. Eenmaal op het feest hoef ik me daar geen zorgen meer om te maken. De zaal is een groot dampend hok. De ramen zijn afgeplakt en de deur mag niet open uit angst voor overlast voor de buurt. Ik probeer midden in de rokende menigte bekenden te herkennen, wat al niet zo makkelijk is aangezien ik nog niet eens de helft van de mensen van gezicht ken, laat staan bij naam. Uiteindelijk sta ik bij een groepje wat me vaag bekend voorkomt van de roeiwedstrijd van vanmiddag.
Er wordt flink gehost, op de naar mijn smaak, te harde muziek. Ik besluit om even naar de ‘lounge ruimte’ te gaan, vertaling: het krachthonk waar de ergometers plaats hebben gemaakt voor een bank.
Hier is het rustig, ik raak in gesprek met een aantal andere eerstejaars, tot we tot onze verbazing ineens aan de kant worden gemaaid door een grote brede rug. Deze beer van een vent, draagt samen met een huisgenoot een totaal ladderzatte roeier aan handen en voeten naar buiten, waar hij weer een beetje bij bewustzijn komt en over straat bleert dat hij echt niet zo bezopen is en nog niet naar huis wil.

Weer in de zaal besluit ik om maar wat te gaan dansen en na een tijdje maak ik oogcontact met een jongen die ik vermoed te herkennen van vanmiddag. De jongen die achter mijn ergometer stond te schreeuwen dat ik echt nog wel harder kon trappen. Ik lach hem even toe en verleg mijn aandacht weer naar de andere kant van de zaal. Toch weet hij mijn blik weer te vangen, als vanzelf worden we naar elkaar toegetrokken in de overvolle zaal. Onze heupen bewegen ritmisch met elkaar, het dansen wordt alleen onderbroken door een slok bier van zijn kant. Ik aan de andere kant drink geen alcohol. Hij kijkt me aan en pakt me dan vol op m’n mond. Op z’n students: niet vragen maar doen.
Nog voordat ik me goed en wel kan overgeven aan onze zoen, krijg ik een glas bier in m’n nek en een tweede wordt over onze hoofden gegooid. ‘Geen gevoos in de zaal!’ Twee mensen maken ons los van elkaar en er begint een partijtje zooien tussen de heren. Een onbekende dame trekt me mee naar de wc’s. De plek waar altijd alles besproken wordt tussen dames. ‘Hij heeft een vriendin,’ is het eerste wat ze me vertelt, haar boze gezicht spreekt boekdelen.
Oke, ik zit in de nesten. ‘Hoe moet ik dat nou weten?’ Zeg ik een beetje defensief.
Ze bindt wat in: ‘Hij gaat altijd vreemd op feesten.’ Ze kijkt me aan alsof ze me gered heeft van de duivel himself.
‘Bedankt voor de informatie.’
Ze kijkt me aan alsof we meteen samen een groot geheim delen en knipoogt samenzweerderig naar me. Ik kan alleen maar hopen aan de andere kant, dat ze morgen niet meer weet wie ik ben.
Als ik de zaal weer binnen kom, is de jongen weg. Prima, de rest van het feest breng ik bij een paar meiden uit mijn bootje door. ’s Ochtends val ik moe en stinkend naar bier in bed.

De volgende borrel komt er een jongen bedremmeld naar me toe, ik herken hem niet meteen, pas als hij zegt: ‘Sorry van het feest.’ Herken ik hem, zonder klompen en een boeren zakdoek om z’n nek, maar in pak ziet hij er toch wel wat anders uit.
‘Geeft niet,’ zeg ik lachend.
‘Jawel, ik weet niet eens je naam.’
Nu begin ik pas echt te lachen: ‘Dacht je dan dat ik de jouwe wel wist?’
Ook op zijn gezicht breekt een lach door, hij steekt zijn hand uit en zegt: ‘L. G.’

Geschreven door Merel Rombout voor Whoopsie Daisy.