Al weken leefde ik er naartoe en was ik druk met de voorbereidingen.
Jurk? Check! Bijpassende accessoires? Check! Catering? Check! Decoraties? Check! Geschenken? Gastenlijst? Check! Eregast? Check! Ik ben er klaar voor.

De avond van tevoren namen we het draaiboek nog eens door. Het moest een onvergetelijke ervaring worden, niets mocht eraan ontbreken. Na wat subtiele aanpassingen aangebracht te hebben en we eindelijk om 1.30 uur in de nacht niks meer konden bedenken om voor te bereiden gingen we opgetogen naar bed. Hoe zal de dag morgen verlopen? Zal het ook echt onvergetelijk worden?

De volgende ochtend starten we met de ontvangst van de eregast. Hartelijk worden we begroet en drukt ze blij haar lieve gezichtje tegen ons aan. We beginnen te zingen van ‘’Lang zal ze leven!’’ en feliciteren haar. Wow, ze is nu echt 2, 2 jaar alweer!

Eerst maar eens het grote geschenk onthullen. We gaan met zijn 3-tjes naar beneden en onder spannend tromgeroffel wordt het geschenk onthuld. Met grote vreugde wordt het in ontvangst genomen waarna de feestelijke decoraties uitzonderlijk worden bewonderd. De oooooh’s en de aaaaaaah’s vliegen in het rond. Geschenk? Check! Decoraties? Check!

Nadat ze is gehuld in feestjurk met snoezige staartjes en haar diadeem met grote bloem erop is het slechts nog wachten op de gasten. Jurk? Check! Bijpassende accessoires? Check! Samen zitten we beneden te wachten tot de deurbel gaat. En daar gaat hij dan! En nog eens en nog eens en nog eens. Gasten? Check!

Al snel worden er geschenken uitgewisseld, felicitaties gaan heen en weer en iedereen lacht. Ik glimlach naar mijn partner in crime (lees: mijn vriend), alles gaat volgens plan. En dan is eindelijk het moment aangekomen dat de catering zijn intrede doet. Een prachtige verjaardagstaart (gemaakt door moi compleet met haar naam, leeftijd, schaapjes, windmolentjes en bloemen van fondant en een heuse eetbare vijver met eetbare eendjes die er vrolijk in rondzwemmen). De kaarsjes worden aangestoken en wederom een hoop oooooh’s en aaaaah’s waarna iedereen tegelijk begint te zingen, onze eregast de kaarsjes uitblaast (althans, ze doet een poging) en daarna een luid applaus! Catering? Check!

Die avond, als onze eregast reeds is vertrokken (lees: ligt te slapen in haar warme bedje met haar knuistjes stevig om haar knuffelkonijn) zitten we gelukkig op de bank. Het was een onvergetelijk feest en alles leek te kloppen. Check!

Dit bericht heeft nog geen reacties.
Laat ook een reactie achter: