Wanneer ik zie dat mijn vader en broertje naar voetbal op tv kijken, ren ik gauw weer naar boven toe. Voetbal is maar een spelletje met een bal en nog een behoorlijk saai spelletje ook. Officieel ben ik voor Feyenoord (anders mag ik het huis niet meer in), maar stiekem kan ik maar één spelersnaam bedenken. Ik weet nog net wat buitenspel is (een zeldzaamheid voor een vrouw!), maar daar houdt het wel bij op: ik houd niet van voetbal.

En dan wordt het zomer en hangen de straten opeens vol met oranje vlaggetjes. Er zijn Bavariajurkjes, armbanden en kratstoelen. Nee, het is geen Koninginnedag: het Europees Kampioenschap voetballen komt eraan!  Op tv en in de krant wordt nergens anders meer over gepraat. Het hele land kijkt ernaar uit. En toen gebeurde er iets raars met me.

Het begon ermee dat ik opzocht wanneer de eerste wedstrijd van Nederland was. Niemand die het me vroeg, ik deed het gewoon, uit mezelf. Ik zette het zelfs in mijn agenda en heb vrienden opgetrommeld met wie ik de wedstrijd tegen Denemarken ga kijken. Wanneer ik het woord ‘voetbal’ hoor, begin ik niet te kokhalzen, maar verschijnt er zelfs iets van een glimlach op mijn gezicht. Ik heb zelfs de documentaire Sneijder-tapes gezien die tvbeelden liet zien van Wesley Sneijer als negenjarig voetballertje. Ik vond het nog leuk ook!

Het is haast om bang van te worden. Zal ik na twintig jaar dan toch echt een voetbalfan worden? Ik begin het haast te vrezen, maar gelukkig kan ik me twee jaar geleden nog herinneren. Alle wedstrijden van Nederland tijdens het WK heb ik toen gezien (ik zal het maar niet over de finale hebben…), zelfs sommige wedstrijden van andere landen. Ik zag de laatste minuut van de finale en toen… was ik voetbalgek af. Ik was genezen.

Nu maar hopen dat dit jaar hetzelfde gebeurt (maar dan met een ander eindresultaat van de finale!).