Soms heb je het weleens even helemaal gehad. Soms verlang je terug naar die goede oude tijd van “vroeger”, oftewel 15 jaar geleden toen je nog geen mobiele telefoon of computer had. Zelfs geen internet. Alhoewel… Geen internet meer, dat is misschien een te grote stap terug, maar geen smartphones? Ik teken ervoor!

Oké, ik geef het toe: ik ben gewoon weer voor de zoveelste keer gefrustreerd over zo’n stom ding. Mijn peperdure smartphone is overleden een week geleden en ik heb geen geld om een nieuwe te kopen. Toen ik het één van mijn beste vriendinnen vertelde, face-to-face voor de verandering, reageerde ze heel erg meelevend: “Oh wat erg zeg! En nu? Ik zou he-le-maal gek worden zonder mijn baby. Ik zou het nog geen uur volhouden…” Pff, wat een hysterisch gedoe. Zo erg is het toch ook weer niet. Ze doet net alsof ik een dierbare ben verloren.
Nu ik een week verder ben en even google via mijn laptop, merk ik dat ze misschien toch wel een beetje gelijk had. Mijn rouwproces à la Wikipedia op een rij:

Dag 1

‘Ontkenning is een algemeen afweermechanisme. In deze eerste fase beschermt de persoon zich door de waarheid geheel af te wijzen. Dit gedrag geeft iemand de gelegenheid om de waarheid gedoseerd tot zich te laten komen. Aan het einde van deze fase gaat de persoon op zoek naar de feiten, de waarheid, de schuldige.’
‘s Morgens op school: “Néé, dat meen je niet; m’n telefoon is kapot. Dat kan niet waar zijn!
‘s Avonds: “Mam, waar is mijn o-zo lieve broertje? Volgens mij heeft hij zich schuldig gemaakt aan een strafbaar feit, grrr!”

Dag 2

‘De persoon protesteert tegen de verdrietige ervaring en heeft hierbij veel woede. Men kan gaan huilen en schreeuwen. Ook kan de woede naar God worden geuit. Men kan soms flink vloeken. [...] Hierbij komen gedachten naar boven als: “Waarom ik?”, “waarom nu”, “zoveel”, “dit is discriminatie”. Ook gedachten van wraak zijn aanwezig…’

Ik word wakker, te laat, want mijn telefoon is nog steeds kapot, overleden, kassie wijle. Ik was even vergeten dat ‘ie nog meer functies had dan bellen en pingen en whatsappen. Ik merk dat fase 2 van het rouwproces is aangebroken: het protest/de woede. “G#dverdomme, waarom moet mij dit nou weer overkomen?! En waarom uitgerekend nu, net nu ik geen geld heb? Het is zo oneerlijk… Degene die dit geflikt heeft zal ik het betaald zetten, grrr!”

Dag 3

‘…Soms probeert men de schuld in iemands schoenen te schuiven. [...] Soms wordt er slachtofferhulp geboden.’

“Het is G#dverdomme nog steeds oneerlijk, grrr!”

Kijkend naar broertje: “Heb jij het echt niet gedaan?”

“HELP ME!”

Dag 4

‘Als de verliezer merkt dat protesteren en boosheid niet helpt kan men proberen het verlies te verwerken door zich doelen te stellen of beloften te doen. Deze vierde fase kan vele vormen aannemen, bijvoorbeeld een marathon gaan lopen, of een motorfiets kopen. Of men kan het recht in eigen hand nemen en een tegenaanval organiseren. Een (ex)geliefde kan men stalken.’
Vandaag is een mooie, zonnige zomerdag. Ik denk dat ik even een vriendin opbe… Hmm, geen goed idee. Ik ga in de tuin liggen met wat tijdschriften en een kop thee, gezellig. Op de eerste pagina van het glossymagazine word ik op een pijnlijke manier geconfronteerd door een reclame voor één of ander gezond goedje: een ultra-slanke vrouw in een rode bikini ligt tegen een boom aan met appels en zwarte bessen… BOEHOE!
Dit gaat em ook niet worden. Ik denk dat ik maar ga hardlopen…
Dag 5

…ik ben nog steeds aan het hardlopen…

Dag 6

‘Als het verdriet niet langer te ontkennen is en protesten, onderhandelingen, tegenaanvallen, etc. niet geholpen hebben, treedt vaak depressie op. De persoon voelt zich machteloos en sluit zich vaak af voor contact of gedraagt zich teruggetrokken. De persoon sluit zich ook af voor communicatie, bijvoorbeeld door weg te lopen, de telefoon er op te gooien, zich ziek te melden, in een donker hoekje te gaan zitten en/of drugs tot zich te nemen zoals alcohol, pijnstillers, kalmeringsmiddelen en slaapmiddelen.’

“Geen commentaar!”
Dag 7

…

Dag 8
‘Na verloop van tijd ziet de persoon in dat de waarheid niet te bestrijden is en accepteert het verdriet. Dit is doorgaans de laatste fase. […] Mensen die een been hebben verloren kunnen een rolstoel gaan kopen. Mensen die niet meer zonder bril kunnen lezen kunnen een leesbril kopen. Mensen zonder telefoon kunnen een telefoon gaan ko…’

Nee, grapje, dat laatste staat er niet. En weetje: ik wil het ook niet! Ik voel me helemaal kiplekker. Ik heb geen gezeur aan mijn hoofd van facebookberichten als “Ik ben ongesteld en wil chocola” en pings en whatsapps van jongens die na 10 dagen geen antwoord nog niet snappen dat je ze niet moet. HEERLIJK! Ik kan het iedereen aanraden: be smart and drop your phone!

PS Mocht iemand die dit leest toevallig nog een BlackBerry in de kast hebben liggen… Leave a message, please.

Geschreven door Sharon Engers voor Whoopsie Daisy.