Misschien komt het doordat ik altijd al gruwde van mandarijnen, maar oranje is niet bepaald mijn lievelingskleur. Momenteel zijn vast velen het met mij eens, vanwege het debacle op de felgroene zoden van Polen en Oekraïne, maar naast het laffe mengelmoesje van rood en geel heb ik ook een afkeur van voetbal. Een beetje achter zo’n stomme leren bol aanrennen en die helemaal aan de andere kant in een rechthoek omringd met gaas schoppen. Ik vind er geen bal aan.

Helaas was ons huis sinds enige weken overweldigd met oranje prullaria uit de supermarkten, artikelen die je nu zó uit de containers achter de supermarkten kunt vissen, tenzij je zo’n fanatiekeling was die zijn of haar slag heeft geslagen op die zaterdag voorafgaand aan het laatste fiasco op het frisgroene veld. Bij ons zijn ze in ieder geval overal te vinden; tussen de bank, in de koelkast of in elke willekeurige keukenkast op peuterhoogte en eergisteren vond ik zo’n juichvogeltje of hoe zo’n belachelijk ding ook genoemd moet worden in mijn bed, maar dat is altijd nog minder erg dan de vergrote kop op een miezerig lijfje van één van die naar hartenlust buitenechtelijk rondscharrelende voetballers die er in de nachtelijke uren vast geen enkele moeite mee hebben meerdere malen raak te schieten.

Maar het ging over oranje en vooral waarom ik er zo’n hekel aan heb. Komt het door die ene keer dat ik als roodharig kind, overigens een tint die in de zomer verkleurde tot het zo gehate oranje, gedwongen werd oranje-vla te eten of ligt het aan die belachelijke gloed die elke spray-tan-fan heeft, een trend die met name populair is onder de chiquere dames die rijk vertegenwoordigd waren op de tribune toen hun goudhaantjes aan het rondtrippelen waren. Iets waarmee ik tot mijn afschuw geconfronteerd werd bij het openslaan van elk willekeurig blad, van de toffe TV-krant tot aan de Grazia waarvan ik mij een aantal maanden terug een jaarabonnement heb aan laten smeren. En in dat laatste tijdschrift mag nu juist Sylvie wekelijks een stukje schrijven. De laatste weken was haar bijdrage voor de gelegenheid omgedoopt tot ‘Special EK-Edition’. Sylvie kon elke week opnieuw erg vermakelijk vertellen over haar mannie, nanny, spelersvrouwen waarmee ze allemaal dik (of dun) bevriend is, Hunkemöller waarvoor ze goedbetaald in haar blote reet mocht lopen,  haar Duitse televisiecarrière en haar zoon.
Hoe dan ook, ik word altijd een beetje misselijk van oranje. Maar nu zullen veel mensen denken dat ik alleen maar groen zie van jaloezie.