Mavis heeft als ghostwriter een hele serie young adult-boeken geschreven, maar omdat de boeken niet meer verkocht worden, wordt de serie stopgezet. Ze is 37 en gescheiden, en op dit moment helemaal niet bezig met huisje, boompje, beestje, maar alle mensen om haar heen wel. Wanneer ze tijdens het schrijven een foto ontvangt van de pasgeboren baby van haar ex (grote liefde) gaat ze terug naar haar oude woonplaats in de hoop hem terug te winnen.

Recensie: ★★★★★

Op school was Mavis heel populair en iedereen keek tegen haar op. Ze is blijkbaar nogal blijven hangen in die tijd, want nu is niet iedereen blij om haar weer terug te zien. Haar populaire dagen zijn allang over. Haar ouders zijn niet de eerste mensen die Mavis opzoekt. Bij de eerste gelegenheid die ze heeft belt ze haar ex Buddy Slade om af te spreken. Een andere oude schoolgenoot probeert haar tegen te houden en duidelijk te maken dat Buddy Slade gelukkig getrouwd is en pas vader is geworden, maar Mavis kan zich niet voorstellen dat hij daar gelukkig mee is en denkt hem te kunnen ‘verlossen’ van zijn saaie en burgerlijke leven.

De film komt heel langzaam op gang en Mavis is niet echt een gezellig type. Het is duidelijk hoe ongelukkig ze is en hoe vreselijk ze zich voelt, maar het duurt een hele tijd voordat je sympathie voor haar kunt opbrengen. Ze heeft een lastig karakter; ze is heel droog, stug en ze zorgt voor ongemakkelijke situaties en gesprekken. Niet een vrouw waar je makkelijk bevriend mee raakt. Hoewel ik vind dat Charlize Theron de rol van Mavis goed heeft neergezet ben ik niet heel enthousiast over de film. Het is goed geacteerd en de depressiviteit van Mavis is vanaf het begin heel duidelijk, maar verder vind ik het vooral een vlakke film. Soms grappig door de droge opmerkingen van Mavis – ik hou wel van droge humor en ik moest lachen om het stukje dat ze incheckte bij een hotel en om iedere keer dat ze het woord ‘schrijfster’ verbeterde in ‘auteur’, zodat ze beter overkwam – maar verder zat er helaas weinig in.