Omdat tijdens onze vakantie in midden-Frankrijk het water rijkelijk uit de hemel viel, waren man, onze drie kinderen en ik veroordeeld tot het doorbrengen van vele uren in de warmte en beschutting van ons appartement. Helaas bleek WIFI-aansluiting, in tegenstelling tot wat was vermeld, slechts mogelijk wanneer de gast in het bezit was van een creditcard, dus ontwikkelde ik een fascinatie voor het oervervelende Patience en het nog ergere Spider Solitaire. Meerdere keren stond ik op het punt mijn laptop van het balkon af te flikkeren, maar koude regenvlagen weerhielden mij daarvan.

De televisieaansluiting werkte daarentegen wel zonder kredietkaart en al zappende ontdekten wij iets dat onze vakantiepret vermenigvuldigde: een zender waarop de gehele (werk)dag door muziek uit de Franse hitparade werd afgespeeld. Mijn jongste leerde fluiten, de oudste twee dansten rond in hun speciaal voor de gelegenheid aangeschafte bikini’s in tropische print, Pitbull animeerde ons met en zonder donkere zonnebril en zo veranderde ons appartement in een kleinschalige discotheek.

Het nummer Tacata was het populairst onder het mannelijke deel, Jennifer Lopez werd door mijn dochters bewonderd om haar zilverachtige make-up en danskunsten, maar er verschenen ook veel Franse hitkanonnen met bijpassende flitsende clips op het beeldscherm. Ik verstond niet wat ze nu precies zongen, maar het klonk tof en ze zagen er net zo cool uit als hun Amerikaanse collega’s. Een heel verschil met het Nederlandse aanbod aan aalgladde sterren die zingen in accenten met harde klanken en die je zomaar achter een kraam gerookte haringen of iets anders visachtigs zou verwachten.

Nu zijn we weer thuis, waar Internet met alle bijbehorende verplichtingen binnen handbereik is, kan ik de televisie, evenals de radio, afstemmen op om het eender welke zender en denk ik terug aan die twee weken die wij door mochten brengen in dat appartement negenhonderd kilometer ver weg en waar wij maar één keus hadden: Dance Again!