‘’Lieverd ik heb een probleem, ik heb geen professionele sokken meer!’’
Proestend van het lachen vraagt hij:’’Wat zeg je?’’
‘’Dat ik geen professionele sokken meer heb voor mijn gesprek zometeen!’’
‘’Maar euh… ze gaan toch niet naar je sokken kijken?’’

Bedroefd bekijk ik de inhoud van mijn sokkenmandje. Allemaal knoedeltjes triestigheid. Witte sneakersokken met een blauw randje, witte sneakersokken met een paars randje, sokken die voorheen grijs waren en nu een ondefineerbare kleur hebben, sokken met een afbeelding van Hello Kitty, teensokken, sokken met gaten en wezen (sokken waar er nog maar 1 van is).

Moedeloos kijk ik naar de verzameling en, zodra ik de wezen zie, vraag ik me af waar de andere sokken zijn gebleven. Wat is dat toch, je stopt er 4 in de wasmachine en er komen er slechts 3 uit. Eet dat ding ze op? Zit er ergens een stiekem luikje waar het sokkenmonstertje zijn behoeften bevredigd? Als ik goed kijk kan ik er ook niet echt rouwig om zijn. De wezen liggen daar nu niet echt mooi te zijn. Sterker, ze hebben hun beste tijd wel gehad.

Wat is dat met sokken. Ze zitten heerlijk maar mooi, nee niet echt. Ik heb nog nooit iemand gezien die het sokken dragen tot een fashionstatement heeft weten te maken. Ik ken geen mensen bij wie ik denk, wow, wat een gave sokken heeft die aan! Er bestaan geen mensen die wild met elkaar speculeren over wanneer het nieuwste paar sokken zal verschijnen. Ik heb ook nog nooit een sokkenontwerper gezien, geen mode-sokken-shows en geen stylist die zich er druk om maakt.

Sokken zijn gewoon niet mooi, niet sexy maar o wat zitten die dingen lekker.