De Amsterdamse band Valerius (bestaande uit Jesse, Kay, Georgy en Xander) is hard op weg om Nederland te veroveren. Ter ere van hun samenwerking met Cold Method gaven ze zaterdag 23 oktober een optreden in Maison de Bonneterie in Amsterdam, en Cheyenne en ik mochten de mannen na afloop interviewen.

Valerius is een vrij nieuwe band voor de buitenwereld, maar jullie zijn al een aardig tijdje bezig. Hoe zijn de eerste jaren verlopen?

Jesse: In het begin hebben we zo veel mogelijk ons gezicht laten zien, veel opgetreden in cafés in Amsterdam.

Kay: Na een halfjaar hadden we een aantal liedjes, en toen de producer die hoorde, mochten we naar de studio toe komen. Dus wij dachten: als je naar de studio gaat, heb je de volgende dag de eerste single al af. We zaten in de bus ernaartoe en hadden het idee dat het nu echt ging gebeuren. Daar hebben we ons wel op verkeken, want zes jaar nadat we daar zijn binnengestapt, zijn we pas echt concrete dingen gaan doen.

Hoelang zijn jullie met het debuutalbum bezig geweest?

Kay: Best lang. Toen we She Doesn’t Know uitbrachten, hadden we eigenlijk nog geen repertoire.

Jesse: Hadden we wel, maar het was niet per se iets voor de cd. Eigenlijk hadden we zoveel materiaal dat we wel twee cd’s konden maken, maar we waren er niet echt blij mee.

Kay: Bij She Doesn’t Know hadden we wel zoiets van: dit is een nummer dat onze sound bepaalt.

Op de vraag wat die Valerius-sound nu precies is, antwoorden ze: frisse pop. Vooral de gitaarpartijen zijn bepalend voor deze sound.

Jullie zijn nu druk bezig met het tweede album. Wat kunnen we hiervan verwachten?

Georgy: Dat is lastig. We zitten nu echt in dat proces.

Kay: We gaan wel wat meer experimenteren met andere geluiden. De sound gaat groter worden.

Kay legt verder uit hoe zo’n proces een beetje in zijn werk gaat en dat het zo’n twee/drie maanden kan duren tot de aanloop naar de opnames. In de tussentijd zijn ze vooral aan het schrijven en schetsen aan het maken.

Kay: Soms zijn we met een paar nummers tegelijk bezig, of we komen er bij een opname van een bepaald nummer achter dat het toch niet werkt, en dan gooien we het om.

Het is de eerste keer dat we Valerius live op zien treden, en het is duidelijk dat de band zich daar helemaal in uit kan leven. Ze stonden nu echter in het midden van het grote warenhuis, en wij tussen de kledingrekken, waardoor ik me toch afvraag wat hun ideale plek is om op te treden (het zal vast geen kledingwinkel zijn).

Jesse: Grote podia. En Paradiso is heel leuk.

Kay: Als het geluid maar goed is, maar qua sfeer zou ik wel graag in Ahoy staan. Dat het zo groot is, vind ik te gek. Op een gegeven moment heb je die kleine, intieme zalen wel gehad. Maar het een gaat niet zonder het ander, denk ik. Als je veel grote zalen doet, wil je juist weer kleine zalen, en andersom.

Toen Valerius net bekend werd, zag de bezetting er anders uit. Zo zat Xander nog in de band The Soldiers en was Ivar (de neef van Jesse en Kay) de bassist van Valerius. Hoewel er wel signalen waren dat Ivar het niet meer helemaal zag zitten, kwam het toch als een klap dat hij ineens opstapte. Via de oprichter en drummer van The Soldiers (Joost van Dijck) werd Xander aan Jesse, Kay en Georgy voorgesteld.

Merken jullie ook iets van een keerzijde? Hebben jullie opdringerige, hysterische fans?

Kay: Nee, het is niet zo heftig. Zo groot zijn we nog niet.

Jesse: Als we ergens lopen zijn er altijd wel mensen die naar ons kijken, maar ze komen niet echt achter ons aan rennen of zo.

Als ik vraag met welke band of artiest ze zelf graag op zouden willen treden, krijg ik Casablanca als antwoord. Iedereen lacht, dus ik vertel maar niet dat ik geen idee heb wie Casablanca is… Uiteindelijk krijg ik namen als Prince, John Mayer, Barry Hay en Bertolf te horen. Echte inspiratiebronnen hebben ze wel, maar die zijn inmiddels allemaal dood (na een bezoekje aan de Facebook-pagina’s gok ik op dode helden als Jimi Hendrix en Kurt Cobain – tevens míjn dode helden – maar zo te zien zijn er ook nog genoeg levende muzikanten in de lijstjes te vinden).

Hoe zien jullie jezelf over tien jaar op muzikaal gebied? Wat hopen jullie dan bereikt te hebben?

Kay: Ik hoop dat mensen ons nog steeds willen interviewen. Dat zou wel leuk zijn.

Xander: Heel veel geld op de bank.

Georgy: Het zou te gek zijn als we supergroot worden en altijd kunnen spelen, wanneer we maar willen.

En hebben jullie ook internationale ambities?

Xander: We richten ons gewoon eerst op Nederland. We gaan proberen Nederland te veroveren, en internationaal… Als de mogelijkheid zich voordoet; ik wil wel.

Ik hoop dat we de mannen niet te lang opgehouden hebben, maar wij vonden het in ieder geval heel leuk om ze eens persoonlijk te spreken en live te zien optreden.

Ze gaan nu hard aan de slag voor het tweede album, dus voorlopig even geen shows meer, maar we hopen ze snel weer terug te zien met een nieuwe strakke plaat (gekleed in Cold Method? Want dat staat ze goed!).

Nieuwsgierig geworden naar het debuutalbum? Het titelloze schijfje is o.a. te koop bij Bol.com en te downloaden op iTunes. Met o.a. Green Light, Show Is Done en (mijn persoonlijke favoriet) Incomplete bewijst Valerius dat het een ijzersterke band is, vol muzikaliteit. Snel aanschaffen dus!