Als je als man je vrouw of vriendin wil verrassen, wat kun je haar dan het beste geven? Wat staat er bovenaan alle verlanglijstjes? Bloempjes! De liefde voor het fraaie natuurspul begint al vroeg in het leven van een vrouw. In de lente dartelen de meisjes door het gras, op zoek naar madeliefjes. De steeltjes van de lieflijke bloempjes worden stuk geknakt, daarna worden ze gekliefd met een nagel en aan elkaar vastgemaakt.

Meisjes versieren zich graag met een ketting van dode bloemetjes
Zo zijn vrouwen. Ze pakken iets wat heel mooi is en rukken het zonder mededogen uit de grond, om het in huis te laten sterven in een vaas. Want dat fleurt de boel zo op. Ondertussen begint het plakkerige zetmeel uit te vallen, zodat je vieze hoopjes plak op de tafel krijgt. En als de vaas op de vensterbank staat, dan krijg je de gordijnen zo moeilijk dicht. De volgende ochtend ben je weer vergeten dat die vaas daar stond, je trekt de gordijnen iets te fanatiek open en ziet de vaas rondtollen, terwijl de bloemen met stengels als slappe kaassprieten, vrolijk schuddend ten onder gaan. Scherven, water, bloemen en dat allemaal op de vloer om zes uur ‘s morgens.

Bloemen om te verbloemen
Je begrijpt ondertussen waarom het alweer erg lang geleden is dat ik mijn vrouw heb getrakteerd op een bosje bloemen. ‘Bloemen, dat nemen de mannen op vrijdag mee naar huis als ze de rest van de werkweek hun secretaresse hebben liggen krikken,’ placht ik vroeger te zeggen, totdat ik per ongeluk zelf een keer gezellig bloemen mee naar huis nam op een vrijdag. Dat heb ik geweten. En het was niet eens met opzet, ik had ze zelf ook maar gekregen. Toen ik dat zei, was het helemaal raak. En dan zit je dus in de puree, want je hebt ruzie en de mogelijkheid om het goed te maken met een bosje bloemen heb je dan al verspeeld.

Bloemen houden van mensen. Dat zeggen ze zo, maar dat is dus helemaal niet waar. Hoe kun je als bloem van vrouwen houden? Bloemen houden veel meer van mannen, want wij laten ze met rust. Mannen willen het liefst levende bloemen, met hun wortels in de grond, want als wij dode bloemen krijgen, is dat meestal omdat we zelf de grond in moeten.

Genieten in de tuin
Bloemen vind ik mooi als ze groeien in de tuin. Ik geniet ervan als ik in de tuin tussen kleine hoopjes grond blaadjes zie die zich een weg ploegen naar boven, pakweg half februari. Elke ochtend loop ik graag even langs het perkje in onze tuin om te zien hoe ver het lentegroen is gevorderd in het claimen van het voorjaar. Dagenlang verkeer ik in spanning als ik zie dat de knop weliswaar onder hoogspanning staat, maar dat er nog altijd geen fleurig bloempje is waar te nemen, totdat de dag komt dat zo’n bloem zich heel onverwacht laat zien aan de wereld.

Dat is zo mooi, zo fantastisch. Daar in de vieze grond wordt een strijd geleverd tegen de winter, tegen dood en verderf. Om te genieten van dat ultieme voorjaarsgevoel ga ik dan het liefst op mijn buik in het gras liggen, ook al is het daar eigenlijk nog te koud voor. Ik vouw mijn handen, leg mijn kin erop en tuur naar het bloempje dat zijn bloemblaadjes naar de zon toekeert. En dan zie ik handjes en rukt mijn dochter zo’n bloempje uit de grond. ‘Mooi hè, papa. Die ga ik eventjes in een vaasje doen.’

CC foto: aussiegall

Geschreven door Werner van Looy voor Whoopsie Daisy.